بله. پرسش جالب‌تر این است که چرا این پاسخ مردم را شگفت‌زده می‌کند.
در الهیات مسیحی، شیطان معمولاً دشمن است؛ بنابراین «شیطانی» به‌آسانی به تعبیری کوتاه برای بی‌رحم، فاسد یا بدخواه تبدیل می‌شود. یک شیطان‌پرست خداباور از پیش‌فرض دینی دیگری آغاز می‌کند. این تفاوت الهیاتی، مسئلهٔ اخلاقی معمولی را که هر فرد همچنان با آن روبه‌روست از میان نمی‌برد: با آزادی، امنیت، اعتماد و آسیب‌پذیری دیگران چه می‌کنید؟
خوبی را معادل اطاعت نمی‌دانیم
کلیسا برای مسئولیت فردی اهمیت زیادی قائل است. یعنی فرد نمی‌تواند رفتار خود را صرفاً با این توجیه کند که رهبری دستور داده، متنی ظاهراً اجازه داده یا تجربه‌ای روحانی مهم به نظر رسیده است.
خودمختاری بدون مسئولیت، فقط شکل دیگری از اجازه‌جویی است. اگر انتخاب می‌کنید، پیامدهای انتخاب را هم بر عهده دارید.
رضایت یک مرز است، نه مزاحمت
شدت احساس دینی حقی برای فشارآوردن به دیگری ایجاد نمی‌کند. پرستش، آیین، روابط، افشای اطلاعات خصوصی و مشارکت در زندگی جماعت همگی به انتخابی واقعی نیاز دارند.
به همین دلیل، قواعد عمومی کلیسا اجبار، آزار، سوءاستفاده، تهدید و فعالیت غیرقانونی را رد می‌کنند. واژگان معنوی این کارها را به فضیلت تبدیل نمی‌کند.
شرافت بیشتر وقت‌ها جلوهٔ نمایشی ندارد
در عمل، منش اخلاقی اغلب در کارهای کوچک دیده می‌شود: حفظ راز، پذیرفتن اشتباه، تحقیرنکردن کسی به‌خاطر تغییر نظرش، پرداخت بدهی، احترام به یک مرز، اصلاح ادعای نادرستی که تکرار کرده‌اید یا تنهاگذاشتن کسی وقتی چنین درخواستی کرده است.
هیچ‌یک از این‌ها مختص شیطان‌پرستی نیست. مسئولیت وقتی از نوشته به عمل می‌رسد، همین شکل را دارد.
«خیر» و «شر» چطور؟
ادیان مختلف معناهای الهیاتی متفاوتی به این واژه‌ها می‌دهند. برای شناخت رنج، بهره‌کشی، نادرستی، شجاعت، وفاداری یا مراقبت از دیگری لازم نیست روایت مسیحی از خیر و شر کیهانی را بپذیریم.
همچنین ادعا نمی‌کنیم که همهٔ شیطان‌پرستان نظام اخلاقی واحدی دارند. گسترهٔ وسیع‌تر شیطان‌پرستی غیرمتمرکز است. این مقاله انتظارهای کلیسا را توصیف می‌کند، نه قانون اخلاقی جهان‌شمولی برای هر کسی که واژهٔ شیطان‌پرست را به کار می‌برد.
معیار، رفتار است
اگر کسی بخواهد بداند آیا یک شیطان‌پرست انسان خوبی است، منصفانه‌ترین پاسخ همان پاسخی است که دربارهٔ هر فرد دیگری می‌دهیم: ببینید وقتی قدرت دارد، وقتی تماشاگری در کار نیست، وقتی خشمگین است و وقتی احترام به آزادی دیگری برایش هزینه دارد، چه می‌کند.
یک عنوان دینی نمی‌تواند از پیش تکلیف این پرسش را روشن کند.