بله. یک مسیحی می‌تواند شیطان‌پرست خداباور شود. پرسش دشوارتر این است که چنین تغییری واقعاً چه معنایی خواهد داشت.
سنت‌های مسیحی عموماً برای شیطان نقشی مخالف قائل‌اند و پرستش را متوجه خدا می‌کنند. شیطان‌پرستی خداباورانه هیچ‌یک از این مواضع را سرسری وارونه نمی‌کند: شیطان را از نظر معنوی واقعی و شایستهٔ نیایش می‌داند. کسی که از یکی از این چارچوب‌ها به دیگری می‌رود، باوری مرکزی دربارهٔ الوهیت، مرجعیت، پرستش و هویت دینی را تغییر می‌دهد.
تغییر دین همان خشم نیست
می‌توان از کلیسایی خشمگین، از مسیحیان سرخورده یا منتقد الهیات مسیحی بود، بی‌آنکه شیطان‌پرست شد. ترک مسیحیت نیز خودبه‌خود به دین بعدی مشخصی اشاره نمی‌کند.
اگر علاقه‌تان به شیطان‌پرستی کاملاً بر مخالفت با چیزی استوار است که تازه ترک کرده‌اید، به آن زمان بدهید. تعهد دینی پایدار باید کانون ایجابیِ خودش را داشته باشد.
لازم نیست چیزی را به‌سرعت ثابت کنید
کلیسا از تغییر دین کسی پیش از آمادگی او سودی نمی‌برد. بخوانید. پرسش‌های دشوار بپرسید. منابع را بسنجید. یادداشت بردارید. بدون پیوستن با ما آشنا شوید. اگر دیدگاهتان دوباره عوض شد، این اطلاعاتی تازه است، نه شکست.
کلیسا برای اثبات صداقت، گسستی نمایشی از خانواده، دوستان یا جماعت‌های پیشین نمی‌خواهد. مخالفت سالم و مرزهای شخصی کافی است.
واقعاً چه چیزی باید تغییر کند؟
دست‌کم، شیطان‌پرست خداباور هنگام سخن گفتن از شیطان باید معنایی دینی در نظر داشته باشد. برای این کلیسا، شیطان صرفاً نماد شورش یا ابزاری برای نقد مسیحیت نیست. نیایش متوجه موجودی است که مستقل از پرستنده موجود دانسته می‌شود.
سپس عمل می‌تواند دعا، مراقبه، آیین، مطالعه، نیایش خصوصی و زندگی در جماعت را شامل شود. هیچ‌یک از این کارها لازم نیست نمایشی، پرهزینه یا عمومی باشد.
با اندیشه‌های مسیحی‌ای که هنوز با خود دارید چه می‌کنید؟
آدم‌ها به‌ندرت کل جهان‌بینی خود را یک‌شبه تغییر می‌دهند. مسیحیان پیشین ممکن است همچنان ترس، احساس گناه، دلبستگی به دعاهای آشنا، علاقه به بخش‌هایی از فرهنگ مسیحی یا تردید دربارهٔ آموزه‌های قدیمی را تجربه کنند. وانمود کردن به ناپدید شدن این واکنش‌ها معمولاً بررسی‌شان را دشوارتر می‌کند.
آن‌ها را جدی بگیرید، بی‌آنکه هر احساسی را شاهدی فراطبیعی بدانید. گذار دینی می‌تواند هم‌زمان با الهیات، تاریخ خانواده، عادت، هویت و روان‌شناسی سروکار داشته باشد.
آیا می‌توان برگشت؟
البته. آزادی دینی شامل آزادی ترک ما نیز هست. کسی که بعداً به مسیحیت برمی‌گردد، خداناباور می‌شود، به سنت دیگری می‌پیوندد یا دیگر خود را شیطان‌پرست نمی‌داند، به کلیسا نمایش وفاداری بدهکار نیست.
معیاری بهتر از «آیا تغییر دین داده‌ام؟»
از خود بپرسید وقتی کسی نگاه نمی‌کند واقعاً چه باوری دارید. آیا نیایش شیطان فراتر از مخالفت با دین پیشینتان معنا دارد؟ آیا عمل، شما را در برابر انتخاب‌هایتان مسئول‌تر می‌کند یا کم‌مسئولیت‌تر؟
اگر پاسخ روشن نیست، ماندن در عدم قطعیت جایگاهی پذیرفتنی است.